Greece

Ποιος θα παίξει τώρα τον μηχανισμό;

Αν θέλει κανείς να δει τη νοοτροπία του έλληνα πρωθυπουργού, αρκούν τα τρία λεπτά στη διάρκεια των οποίων υποτίθεται ότι αναλαμβάνει την ευθύνη για την καταστροφή στο Μάτι. Ο Τσίπρας ξεκινάει τη σχετική του αναφορά στο 26.00: «Δεν  τα λέω όλα αυτά για να κρυφτώ/κρυφτούμε πίσω από την οικιστική βόμβα που κληρονομήσαμε ώστε να αποφύγουμε τις δικές μας ευθύνες».

Ο πρωθυπουργός δεν εξηγεί ποια είναι η δική του ευθύνη, αλλά κάποιος καλοπροαίρετος μπορεί να σκεφτεί ότι διαχωρίζει το διαχρονικό φταίξιμo για τα αυθαίρετα που βαραίνει το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία, από τη δική του επιχειρησιακή ευθύνη το βράδυ της καταστροφής. Στην αμέσως επόμενη πρόταση όμως, περιγράφει πώς ακριβώς αντιλαμβάνεται την ευθύνη που του αντιστοιχεί: «ανάληψη ευθύνης σημαίνει πράξη, σύγκρουση και μάχη». 

Με ποιον ακριβώς πρέπει να δώσει μάχη ο πρωθυπουργός για να κάνει πράξη την ανάληψη της ευθύνης του; Προφανώς όχι με τον εαυτό του, αλλά με εκείνους τους οποίους περιέγραψε μόλις ως βομβιστές: το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία. «Θα περίμενα έστω και μία δόση αυτοκριτικής από τους πρωτομάστορες του ρουσφετιού και των αυθαιρέτων που κερδοσκοπούσαν στο οικιστικό τερατούργημα και τώρα μας κουνάνε το δάχτυλο», λέει ο πρωθυπουργός. Και προσθέτει: «Ενδεχομένως να ανέλαβα και ευθύνες που δεν μου αναλογούν», ώστε να μην μείνει σε κανέναν η αμφιβολία ότι έγινε και λίγο θυσία ενώ δεν θα έπρεπε. Ή όπως είπε λιγότερο κομψά ο  Σπρίτζης, όταν στο τέλος του τη βίδωσε: «Είπαμε συγγνώμη πολλές φορές. Τι άλλο θέλετε;». 

Στο τέλος ο πρωθυπουργός περιγράφει και την ευθύνη της κυβέρνησης: να βάλει τέλος σε όσα έκαναν οι προηγούμενοι. «Εμείς κυβερνούμε. Τις παθογένειες, τις κληρονομήσαμε για να τις αλλάξουμε, και όχι να τις διαιωνίσουμε, και αυτή είναι η μεγάλη μας ευθύνη». 

Το υπουργικό ακροατήριο του πρωθυπουργού όμως, έχει ήδη έτοιμη την εξήγηση της αδυναμίας του να κυβερνήσει την Ελλάδα. Δεν είναι εφεύρεση της απελπισίας και της στιγμής, αλλά αποτελεί το κατεξοχήν αφήγημα του κόμματος, τη μεγάλη αδικία που ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλει ότι συντελείται σε βάρος του από την πρώτη μέρα που ήρθε στα πράγματα. «Έχουμε πάρει την κυβέρνηση, αλλά δεν έχουμε πάρει την εξουσία διότι αυτοί που ήταν τόσα χρόνια έχουν οχυρωθεί», έλεγε ο Φίλης τον Απρίλιο του 2015. Το επανέλαβε και στις αρχές του 2018, η σύζυγος του πρωθυπουργού Μπέττυ Μπαζιάνα: «Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την κυβέρνηση, αλλά δεν πήρε την εξουσία. Γιατί εξουσία δεν είναι ο υπουργός, αλλά ο μηχανισμός. Υπάρχουν άνθρωποι σε θέσεις-κλειδιά που εξυπηρετούν το παλιό διεφθαρμένο σύστημα. Και περιμένω την κάθαρση».

Μέχρι στιγμής, η πετυχημένη συνταγή που έφερε τον Τσίπρα μέσα στο Μαξίμου και ταυτόχρονα απ’ έξω να διαδηλώνει ήταν πράγματι αυτή: όταν τα πράγματα πήγαιναν άσχημα, έκανε κουμάντο ο μηχανισμός (οι διευθυντές των υπουργείων, το διευθυντήριο των Βρυξελλών κλπ). Όταν πήγαιναν καλά, κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο πρωθυπουργός το δοκίμασε ενστικτωδώς ξανά με την καταστροφή στο Μάτι, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Στο τέλος έφταιξε ο Τόσκας και όχι ο μηχανισμός.

Αυτό το ξέρει πια και ο τελευταίος υπουργός, αφού ο Τσίπρας τους το έκανε λιανά από το Λαύριο: «Εσείς κυβερνάτε, δεν υπάρχει πια δικαιολογία, ανέλαβα ήδη μία φορά την ευθύνη που δεν μου αναλογεί. Το κόλπο με τον μηχανισμό δεν πιάνει. Μην το δοκιμάσετε ξανά». Δεν τους ζητάει φυσικά να κυβερνήσουν, αυτό κάνουν οι άνθρωποι από το 2015. Ο πρωθυπουργός προετοιμάζει το εκλογικό κοινό και του λέει ότι πλέον στους εχθρούς του Μαξίμου θα περιλαμβάνονται και υπουργοί που δεν  κατάφεραν να νικήσουν το κατεστημένο.  Κάποιος δηλαδή πρέπει να κάνει τον μηχανισμό, τώρα που ο μηχανισμός δεν λειτουργεί επαρκώς για ασπίδα του πρωθυπουργού.

 

Standard
Greece

Από την αυταπάτη στο αυτομαστίγωμα

O Αλέξης Τσίπρας δεν θα χρεωθεί τη διαχρονική ανεπάρκεια του κρατικού μηχανισμού. Το κράτος είναι αναποτελεσματικό, είτε αντιμετωπίζει ένα έκτακτο και πρωτοφανές σε έκταση φαινόμενο (την τραγωδία της πυρκαγιάς στο Μάτι ή τη χρεοκοπία της χώρας), είτε διεκπεραιώνει προβλέψιμες και στοιχειώδεις λειτουργίες: τη συλλογή φόρων ή τη συνταγογράφηση φαρμάκων. Επειδή αυτά συμβαίνουν εδώ και πολλές δεκαετίες, δεν μπορεί να τα χρεώνουμε ούτε σε έναν 44χρονο, ούτε όμως σε έναν 64χρονο πολιτικό. Η ανεπάρκεια του κράτους μας είναι προγενέστερη και της σημερινής γενιάς και αρκετών ακόμη γενεών πολιτικών. Ο Βερναρδάκης χωρίζει τους πολιτικούς όχι ηλικιακά, αλλά συριζαϊκά: «εμείς οι καινούργιοι αθώοι, οι άλλοι παλιοί ένοχοι». Όποιος μπαίνει στην κυβέρνηση Τσίπρα, εντάσσεται αυτομάτως και στην ηλικιακή κατηγορία του πρωθυπουργού: 25-44. Τα χρόνια υπηρέτησης του πασοκικού καθεστώτος (βλ. 66χρονος Τόσκας) αφαιρούνται.

Σήμερα δεν ξέρουμε τι ακριβώς πήγε τόσο λάθος τη μέρα της καταστροφής. Ξέρουμε μόνο το αποτέλεσμα. Οι άνθρωποι εγκλωβίστηκαν γιατί κανείς δεν τους ειδοποίησε. Δεν φταίει η αυθαιρεσία. Σε μία χώρα στην οποία το 40% των κτισμάτων είναι αυθαίρετα, τα σχέδια διαφυγής, θα έπρεπε να προβλέπουν την ύπαρξη τους.

Την ύπαρξη θυμάτων τη μάθαμε αργά. Ο Τσίπρας γνώριζε από την πρώτη στιγμή, γιατί είναι αδύνατον ο ανεπαρκής κρατικός μηχανισμός να συντονίστηκε ξαφνικά με μοναδική μαεστρία προκειμένου να αποκρύψει από την κυβέρνηση κάτι που δεν είχε κανέναν λόγο να κρατήσει κρυφό.

Τον Τσίπρα τον έχουμε πρωθυπουργό τρία χρόνια, τις δυνατότητες και την κρίση του τις ξέρουμε. Η μόνη καταστροφή που αποσόβησε ήταν αυτή που εμπνεύστηκε ο ίδιος, όταν απείλησε την Ευρώπη και την Ελλάδα με πυρηνικό όλεθρο. Θα μείνει στην ιστορία ως ένας πολιτικός που πήγε να βγάλει τη χώρα από το ευρώ, και τελικά έκανε πίσω. Δεν είναι μικρό πράγμα, ούτε όμως και τίποτε φοβερό να σε θυμούνται για κάτι που τελικά δεν έκανες.

Γι΄ αυτό και κανείς δεν είναι έκπληκτος σήμερα από τις προτεραιότητες που έβαλε το βράδυ της καταστροφής. Η διαφορά όμως με την οικονομική κρίση, είναι ότι στον θάλαμο των επιχειρήσεων στη θέση της Δούρου ήταν η Μέρκελ και του Πολάκη ο Γιούνκερ. Να ζητάμε από τον Τσίπρα να αποτρέψει μόνος του μία καταστροφή είναι ήδη πάρα πολύ. Να περιμένουμε όμως να τα καταφέρουν για λογαριασμό του, η Δούρου με τον Τζανακόπουλο, αυτό λέει κάτι για τη δική μας ευθυκρισία.

Ο άνθρωπος έκανε αυτό που ήξερε και μπορούσε. Άρχισε να παριστάνει τον εξοργισμένο, μήπως και τρουπώσει και εκείνος μέσα στο θυμωμένο πλήθος και από εκεί να ξετρουπώσει πάλι εξαγνισμένος ως ο εκφραστής του θυμού του. Έβρισε τον ΣΚΑΙ, τους πυρόπληκτους, τους τούρκους πράκτορες και τους έλληνες αυθαίρετους. Κάθε φορά γύριζε για να δει αν έβριζε μαζί του και ο κόσμος (όπως πραγματικά γινόταν με το μνημόνιο), αλλά προς μεγάλη του έκπληξη, ο κόσμος έβριζε και εκείνον. Και εξακολουθεί να τον βρίζει γιατί εμφανίστηκε στην ώρα της κρίσης χωρίς καμία συναίσθηση της κατάστασης, να κάνει κυβάκια στο χαρτί και να ρωτάει για τα καναντέρ. Η μόνη ελπίδα να συναντηθεί ξανά με το πλήθος είναι να τα βάλει και εκείνος με τον εαυτό του. Δεν αποκλείεται. Από την αυταπάτη ίσως περάσει στην αυτομαστίγωμα. Ο αυτοβασανισμός δεν έβλαψε ποτέ κανέναν δογματικό, αντιθέτως, είναι το ύψιστο διαπιστευτήριο πιστης.

Standard
Europe, Greece

Γιατί η συναίνεση με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι λάθος

Τελευταία έχει ξεκινήσει μία συζήτηση για το αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα μετριοπαθές σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η κυβέρνηση κράτησε τη χώρα στο ευρώ και προσπαθεί να φέρει τη χώρα πίσω σε μία εποχή κανονικότητας. Αυτό είναι άλλωστε το βασικό σύνθημα με το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ θα πάει στις εκλογές.  Με το πρόσφατο τηλεοπτικό σποτ του πρωθυπουργού, η καμπάνια έχει προσλάβει και προσωπικό χαρακτήρα. Βέβαια, την κανονικότητα, αφού πλέον παραδεχόμαστε ότι αυτή κάποτε υπήρξε, αυτομάτως την πιστώνονται το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία. Ας παραβλέψουμε όμως το λογικό κενό στην επιχειρηματολογία του Αλέξη Τσίπρα.

Continue reading

Standard
Greece

Πόσο πιθανή είναι μία ελληνοτουρκική σύρραξη;

Published: EUROPP

Υπάρχουν δύο τρόποι να δει κανείς την ελληνοτουρκική διένεξη που έχει κορυφωθεί το τελευταίο διάστημα στο Αιγαίο, κάνοντας πολλούς να μιλάνε ακόμη και για επικείμενη πολεμική σύρραξη. Ο ένας είναι εκείνος των δύο εμπλεκόμενων πλευρών: το πού αρχίζουν και τελειώνουν τα θαλάσσια σύνορα είναι ζήτημα στρατηγικής σημασίας και γοήτρου για τις δύο χώρες. Ο άλλος είναι του Μπιλ Κλίντον. To 1996, o πρώην Αμερικανός πρόεδρος χειρίστηκε την τελευταία μεγάλη διαμάχη των δύο χωρών. Τότε, η Ελλάδα και η Τουρκία έφτασαν στα πρόθυρα της ναυμαχίας για την κυριαρχία μίας βραχονησίδας: τα Ίμια σύμφωνα με τους Έλληνες ή Καρντάκ για τους Τούρκους. Στη αυτοβιογραφία του, ο Κλίντον αναφέρει ότι τον ξύπνησαν στη μέση της νύχτας, γιατί οι δύο Νατοϊκοί σύμμαχοι ήταν έτοιμοι να πολεμήσουν για «δέκα στρέμματα βράχου πάνω στα οποία ζούσαν μισή ντουζίνα πρόβατα».«Γελούσα μόνος μου στην ιδέα ότι ακόμη και αν δεν κατάφερνα να εξασφαλίσω την ειρήνη στη Μέση Ανατολή, τη Βοσνία ή τη Βόρειο Ιρλανδία, τουλάχιστον θα είχα σώσει μερικά πρόβατα στο Αιγαίο», αναφέρει ο Κλίντον στο βιβλίο του.

Continue reading

Standard