Πάντα ζηλεύαμε τους Νεοδημοκράτες που ψήφιζαν αριστερά στις ευρωεκλογές γιατί πήγαιναν τον «Παπαγιαννάκη και τον Αλαβάνο». Ήταν την εποχή που είχε έρθει η ρόκα παρμεζάνα. Ήμασταν πλέον πιο εξωστρεφείς. Είχαμε αρχίσει να θεωρούμε τον Νταλάρα μπανάλ, και είχαμε πια μπαγκέτες και καπουτσίνο, σαν τα βενζινάδικα στην Ιταλία. Δεν γνωρίζαμε ακόμη με τι πάει η ρόκα-παρμεζάνα, ούτε ότι ο Αλαβάνος δεν πάει με τον Παπαγιαννάκη.

Χαζεύαμε μόνο την άδεια για ένα τροπικό ταξίδι στην άλλη πλευρά του πολιτικού στερεώματος που απολάμβαναν οι δεξιοί, ενώ εμείς όχι. Σαν το πρώην ανατολικό μπλοκ, τους μακαρίζαμε, γιατί εκείνοι μπορούσαν να πάρουν βίζα για άλλο κόμμα, και μετά να επιστρέψουν. Σε εμάς δεν επιτρεπόταν η έξοδος από την παράταξη στις ευρωεκλογές. Δεν μπορούσαμε να περιγράψουμε στους φίλους μας εξωτικά ταξίδια με τον Τουρνά, ούτε καν με τον Ξαρχάκο.

Τους ζηλεύαμε ακόμη γιατί έλεγαν φόρα παρτίδα ότι είναι δεξιοί, ενώ εμείς δεν μπορούσαμε καν να λέμε ότι είμαστε αριστεροί. Αριστεροί ήταν μόνο αυτοί που είχαν τα φόντα να είναι. Εμείς δεν θέλαμε να πέσουμε πάνω σε καμία ξαφνική ερώτηση τι είναι ο ινστρούχτορας ή ποιος ήταν ο συγγραφέας της Καγκελόπορτας. Δεν μπορούσαμε να είμαστε ούτε ΠΑΣΟΚ. Μόνο τους τελευταίους μήνες, λόγω ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ αποκαταστάθηκε στη συλλογική συνείδηση ως αριστερή δύναμη. Τότε, ήταν χειρότερο από δεξιά, γιατί τουλάχιστον η δεξιά ποτέ δεν ξεπούλησε τις αριστερές ιδέες όπως είχε κάνει το ΠΑΣΟΚ. Ούτε όμως το Ανδρέα μπορούσαμε να βρίζουμε όσο ενδεχομένως θα θέλαμε, γιατί υπάρχει και ένα όριο πόσο μπορείς να βρίσεις κάποιον που θεωρείται αριστερός από κάποιους άλλους.

Μπορούσαμε να υπάρχουμε λοιπόν πολιτικά μόνο σε μία μικρή νησίδα, να ακροπατούμε κάθε φορά που μιλούσαμε, μπας και μας ξεφύγει καμιά ασύλληπτη βλακεία, και πέσουμε στο ηλεκτρικό σύρμα. Στο μεταξύ, απ’ έξω οι Νεοδημοκράτες έκοβαν βόλτες, και ψήφιζαν άμα λάχει και Σημίτη. Εμάς δεν μας πήγαινε το χέρι να ψηφίσουμε δεξιά, έτσι λέγαμε, και πώς να πάει, αφού έκανε μπζζζζζ η αριστερή συνείδηση και τιναζόσουν σύγκορμα.

Κάπως έτσι φτάσαμε στο μέσον της κρίσης να έχουμε πια όλοι στα σπίτια μας κρυμμένο Γεωργιάδη (ναι, αυτόν από το ΛΑΟΣ με τα γιλέκα), για να τον ακούμε να βρίζει τον Πολάκη και τον Τσίπρα. Δεν το λέμε φυσικά πιο έξω, γιατί ξέρουμε την εξίσωση: Εσύ = Γεωργιάδης = Βορίδης = Μιχαλολιάκος = Χρυσή Αυγή = Εσύ. Βγάλαμε μόνο στην ξαπλώστρα του μικρού μας νησιού, τον Φιλελεύθερο Σοσιαλισμό του Ροσέλι, για να αποδείξουμε ότι γίνονται τελικά και τα δύο. Να είσαι και δεξιός και αριστερός μαζί.

Την περασμένη Κυριακή ήμασταν πια έτοιμοι να ανατρέψουμε το καθεστώς από μέσα. Ψηφίσαμε Καμίνη, γιατί όταν του ζήτησε η Καθημερινή να περιγράψει την υποψηφιότητα του με πέντε λέξεις, εκείνος είπε εφτά: «Εκτός των τειχών, ανατρεπτική, ενωτική, φιλελεύθερη, αριστερή». Το τείχος θα έπεφτε, θα μπορούσαμε και εμείς να πηγαινοερχόμαστε: μοντέρνα δεξιά, ευρωπαϊκή αριστερά, φιλελεύθερο κέντρο. Και όλα αυτά χωρίς να ξεμυτίσουμε από το ΠΑΣΟΚ.

Όλα ήταν έτοιμα, αλλά βγήκε η Φώφη. Ακόμη χειρότερα, δεν βγήκε ακόμη, πρέπει τώρα να πάμε και τη δεύτερη Κυριακή και να ψηφίσουμε τον Ανδρουλάκη. Την ψήφο δεν την αφήνεις ποτέ στη μέση επειδή δεν σου αρέσει πώς ψήφισαν οι άλλοι. Υπάρχει βέβαια μία τρύπα στο σύρμα, και ακούμε ότι από εκεί αβέρτα φιλελεύθεροι ΠΑΣΟΚοι αυτομολούν στη δεξιά του Μητσοτάκη. Δημοσίως τους έχουμε για «απολιτίκ», για Παναθηναϊκούς που έγιναν Ολυμπιακοί στα 40. Ιδιωτικώς, ζηλεύουμε την ελευθερία τους. Εμείς δεν αλλάζουμε, παραμένουμε πιστοί στο βαθιά πολιτικό δόγμα: καλύτερα παπάκι, παρά τον Μητσοτάκη. Θα ψηφίζαμε δίκυκλο πενηντάρι, και κάποιοι νομίζουν ότι θα έχουμε δισταγμό ανάμεσα στους υποψηφίους της Κυριακής. Λες και δεν μας ξέρουν τόσα χρόνια.