Κείμενο:Inside Story
Η δημοφιλία του Μεσιέ Ζεν ανεβαίνει κάθε μέρα. Όμως, η θετική αφήγηση του φαινομένου Κόρμπιν αποσιωπά τα δύσκολα ερωτήματα που έφερε στο προσκήνιο η εκλογή του αριστεριστή βουλευτή στην ηγεσία των Εργατικών.
5 περιεργα πραγματα για τις σημερινες βρετανικες εκλογες
Οι Βρετανοί ψηφοφόροι ψηφίζουν χωρίς ταυτότητα, ενίοτε σε πανδοχεία. Επιλέγουν ανάμεσα στα μεγάλα κόμματα, αλλά και υποψήφιους που αγωνίζονται για τα δικαιώματα των ζόμπι.
1. Ψήφος χωρίς ταυτότητα
Οι Βρετανοί ψηφίζουν τις Πέμπτες (ημέρα που παραδοσιακά οι αγορές ήταν ανοιχτές οπότε η ψήφος βόλευε για τα ψώνια), και σε περίεργα εκλογικά κέντρα όπως παμπ, αίθουσες μποξ και πανδοχεία. Ψηφίζουν επίσης χωρίς τις ταυτότητες τους. Ο Independent είναι μάλιστα εκνευρισμένος, γιατί η κυβέρνηση σχεδιάζει να αλλάξει τον συγκεκριμένο, άγραφο κανόνα των εκλογών. Το νέο μέτρο θα αποθαρρύνει 3.5 εκατομμύρια ψηφοφόρους (το 7,5% του εκλογικού σώματος) από το να ψηφίζουν. Στη Βρετανία δεν χρειάζεται να έχεις μαζί σου κανένα έγγραφο που να πιστοποιεί ότι είσαι αυτός που λες ότι είσαι. Λες το όνομα και τη διεύθυνσή σου, η εφορευτική επιτροπή σε βρίσκει στη λίστα της, και ψηφίζεις. Φαίνεται αδιανόητο για τη διατήρηση του αδιάβλητου της εκλογικής διαδικασίας, και πράγματι, το βρετανικό κράτος είναι ευάλωτο απέναντι σε εκείνους που θα προσπαθήσουν να το εξαπατήσουν. Όμως, οι βρετανικές αρχές έχουν αποφασίσει σε ανύποπτο χρόνο ότι το κόστος των μεμονωμένων αυτών περιστατικών είναι πολύ μικρότερο από το να εφαρμοστεί για δικαίους και αδίκους μία διαδικασία που θα κοστίσει σε χρόνο, ανθρώπινο δυναμικό και υποδομές. Ο Independent επικαλείται τo 2015, όταν καταγγέλθηκαν μόνο 26 κρούσματα διαφθοράς, ενώ ψήφισαν 51 εκατομμύρια ψηφοφόροι.
2. Από την έδρα στην πίστα
Το εκλογικό σύστημα των Βρετανών είναι πλειοψηφικό. 650 εκλογικές περιφέρειες εκλέγουν 650 βουλευτές. Την έδρα κερδίζει εκείνος που θα έρθει πρώτος. Το σύστημα ευνοεί τα μεγάλα κόμματα. Για παράδειγμα, το UKIP με 3,8 εκατομμύρια ψηφοφόρους το 2015, ήταν τρίτη δύναμη σε εθνικό επίπεδο, αλλά ήρθε πρώτο μόνο σε μία εκλογική περιφέρεια, και κατέληξε με μόλις μία έδρα.
Υποψήφιοι είναι και οι αρχηγοί των κομμάτων, και το να χάσουν την έδρα θεωρείται ατιμωτική ήττα. Ο Νάιτζελ Φάραζ, πρώην αρχηγός του UKIP έχει επιχειρήσει έξι φορές να εκλεγεί στο Westminster, αλλά η προσωπική του επίδοση δεν υπήρξε ποτέ καλύτερη από αυτή του κόμματος.
Φέτος, οι Συντηρητικοί στη Σκωτία δεν κυνηγάνε μόνο περισσότερες έδρες, αλλά θέλουν συμβολικά να πάρουν την έδρα από τον Άνγκους Ρόμπερτσον, αρχηγό του Εθνικού Κόμματος της Σκωτίας (SNP) στη Βουλή των Κοινοτήτων. Μεγάλοι ηττημένοι το 2015 ήταν ο Φιλελεύθερος Βινς Κέιμπλ, αλλά και ο Εργατικός Εντ Μπολς, αμφότεροι κορυφαία στελέχη στα κόμματα τους. Συμπτωματικά μάλιστα, και οι δύο έχουν περάσει από το Strictly Come Dancing (στη Βρετανία, είναι must να υπάρχει και πολιτικός στην πίστα της εκπομπής).
3. 500 λίρες
Πλάι στις δραματικές μάχες των υποψηφίων, αξίζει να προσέξουμε τις μικρότερες πολιτικές δυνάμεις που κατεβάζουν μόνο κατά τόπους υποψηφίους. Συνολικά την ψήφο των Βρετανών διεκδικούν 68 κόμματα και 3.404 υποψήφιοι. Οι μικροί δεν θα επηρεάσουν το αποτέλεσμα, αλλά προσδίδουν στις εκλογές τον κατά τόπους εκκεντρικό χαρακτήρα τους.
To ιστορικότερο από τα μικρότερα κόμματα, το «Monster Raving Loony Party», καλεί τους ψηφοφόρους του από το 1982 να ψηφίζουν υπέρ της παράνοιας στη Βρετανική Βουλή. Ανάμεσα στις πολιτικές τους η εισαγωγή νομίσματος 99 σεντς και η ελεύθερη μετακίνηση μουσικών με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Υπάρχουν επίσης κόμματα που υποστηρίζουν τα δικαιώματα των Ζόμπι (Citizens for Undead Rights and Equality -CURE) ή δοξάζουν τον θρύλο του Έλβις. Οι τελευταίοι μάλιστα στη μεγαλύτερη στιγμή της ιστορίας τους πέρασαν τους Lib Dems σε ψήφους σε επαναληπτικές εκλογές το 2014. Τα κόμματα αυτά δεν εκλέγουν ποτέ βουλευτή, και γνωρίζουν ότι μαζί με την έδρα, κάθε υποψήφιος τους θα χάσει και 500 λίρες.
Στη Βρετανία, αν ο υποψήφιος λάβει λιγότερο από το 5% της συνολικής ψήφου στην περιφέρεια του, δεν του επιστρέφεται η εγγύηση των 500 λιρών που στο μεταξύ έχει δώσει στο κράτος για τα διοικητικά έξοδα της υποψηφιότητάς του. Για τους μικρούς, η επιστροφή της εγγύησης είναι ο κανόνας, για τους μεγάλους όμως η απόλυτη ταπείνωση. Το 2015, 334 Φιλελεύθεροι υποψήφιοι υποχρεώθηκαν σε επιστροφή της εγγύησης τους, το χειρότερο ρεκόρ από το 1950. Το κόμμα επέστρεψε συνολικά 167.000 λίρες στο Βρετανικό κράτος. Το αστείο που κυκλοφορούσε το βράδυ της 8ης Μαΐου του 2015 για τους Lib Dems ήταν ότι πλέον νιώθουν τι σημαίνει η μαζική απώλεια καταθέσεων (deposits) για τους Έλληνες που την ίδια περίοδο αντιμετώπιζαν τη δραματική κορύφωση της κρίσης.
4. O Γκόρντον Μπράουν και το Κουρδιστό Πορτοκάλι
Δεν συμβαίνει και πολύ συχνά ένας πολιτικός πρώτης γραμμής, να προσπαθεί να κερδίσει την ψήφο του εκλογικού σώματος, με κεντρικό σημείο αναφοράς τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ και το Κουρδιστό Πορτοκάλι. Δείτε εδώ τον Γκόρντον Μπράουν σε μία κλασική στιγμή της Βρετανικής προεκλογικής καμπάνιας. Ο πρώην πρωθυπουργός είναι απολαυστικός για τον αβίαστο τρόπο με τον οποίο εξηγεί και συνδέει τον οικονομικό αντίκτυπο του Brexit στην αυτοκινητοβιομηχανία, με την προσπάθεια του να προωθήσει τους τοπικούς υποψήφιους των Labour. Στο τέλος καταφεύγει στο Clockwork Orange, και το άγνωστο τέλος του βιβλίου που κόπηκε για τις ανάγκες της αμερικανικής έκδοσης. Είναι η δεύτερη φορά που ο πρώην πρωθυπουργός επικαλείται τον συγγραφέα Άντονι Μπέρτζες και το βιβλίο του. Το είχε κάνει και στην ομιλία του αμέσως μετά το δημοψήφισμα της Σκωτίας.
5. Ο όμηρος
Το δράμα των εκλογών θα λάβει τέλος στις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής. Το δράμα όμως του πρωτοκόλλου δεν σταματά ποτέ στο Βρετανικό Κοινοβούλιο. Στις 19 Ιουνίου η Βασίλισσα Ελισάβετ θα κάνει την καθιερωμένη ομιλία της στη Βουλή των Λόρδων, κηρύσσοντας την έναρξη των εργασιών του νέου κοινοβουλίου. Οι βουλευτές θα περπατήσουν από τη δική τους αίθουσα (την πόρτα της οποίας θα έχουν κλείσει θεατρικά στο πρόσωπο του εκπροσώπου της Ελισάβετ) μέχρι την είσοδο της αίθουσας των Λόρδων όπου θα σταθούν όρθιοι για να ακούσουν τη Βασίλισσα.
Για πρώτη φορά μάλιστα, μετά από σαράντα χρόνια η Ελισάβετ δεν θα βάλει την κορώνα, αλλά το καπέλο της. Το προηγούμενο βράδυ ένας βουλευτής της κυβερνητικής πλειοψηφίας θα κοιμηθεί στο παλάτι ως όμηρος προκειμένου να διασφαλιστεί ότι η Βασίλισσα δεν θα κινδυνεύσει στο κοινοβούλιο. Έθιμο από τον ταραχώδη δέκατο έβδομο αιώνα και την εμφύλια διαμάχη των οπαδών της μοναρχίας με τους κοινοβουλευτικούς που έληξε με τον αποκεφαλισμό του βασιλιά Καρόλου. Αυτά βλέπουν οι CURE και κατεβάζουν υποψήφιους. Για πρώτη φορά μάλιστα, μετά από σαράντα χρόνια η Ελισάβετ δεν θα βάλει την κορώνα, αλλά το καπέλο της.
Η συναρπαστική 9η Ιουνίου
Published: Ta Nea
Στις 8 Ιουνίου, ο κόσμος θα κληθεί να διαλέξει ανάμεσα στην Τερίζα Μέι, μία Remainer που θέλει να φέρει εις πέρας το Brexit, και τον Τζέρεμι Κόρμπιν έναν παραδοσιακό ευρωσκεπτικιστή που προσπαθεί να το αποτρέψει στη σκληρή του εκδοχή. Οποιος κι αν κερδίσει το βράδυ της Πέμπτης, θα βρεθεί στην ίδια απίθανη πολιτική θέση το πρωί της Παρασκευής. Θα έχει εκλεγεί ως ο πλέον κατάλληλος ώστε να φέρει εις πέρας κάτι με το οποίο διαφωνεί.
Μην εισαι ανοητος, αφου τα εχουμε πει
Όσοι διαβάζουν τα βιβλία του Κουφοντίνα ή βλέπουν τις συνεντεύξεις μετανοημένων μελών των Ερυθρών Ταξιαρχιών, νιώθουν περιέργεια και δέος. Προσπαθούν να καταλάβουν πώς οι ανθρωπιστικές αξίες ενός ιδεολόγου, τον οδηγούν να κρατάει όπλο και να παραμονεύει τον συνάνθρωπό του. Απεχθάνονται την πολιτική βία όταν είναι τυφλή, αλλά τους εξιτάρει όταν σημαδεύει τον κακό. Διαφωνούν για τον Μπακογιάννη, αλλά δεν μπορούν να πουν το ίδιο για τον Μπάμπαλη και τον Μάλλιο.
Η ευρωπαϊκή τρομοκρατία είναι λίγο σαν τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο. Για πιο ψαγμένους. Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες ακούγονται σαν τίτλος συγκροτήματος, τις είχε και ο Τζο Στράμερ τυπωμένες στην μπλούζα του. Στα τέλη του 2011, η Tate Modern στο Λονδίνο φιλοξενούσε τα φοβερά πορτρέτα της Μάινχοφ από τον Γκέρχαρντ Ρίχτερ. Η ιστορία του δολοφονημένου σταθμάρχη της CIA είναι λίγο σέπια, με φωτογραφίες από παλιακά αυτοκίνητα πριν από το πανκ, και έχει μέσα τον Σάρτρ και τη Λιμπερασιόν. Μια από τις πλέον ιστορικές και σοβαρές εφημερίδες, η Ελευθεροτυπία, 30 χρόνια μετά τη δολοφονία του Ρίτσαρντ Γουέλς, είχε γράψει ότι ο σταθμάρχης δεν ήταν και τόσο αθώος, όσο μας τον παρουσίαζαν. Και το Εθνικό Θέατρο, πέρσι θέλησε να ανεβάσει το βιβλίο του Σάββα Ξηρού. Βάλτε σε κάτι από όλα τα παραπάνω τη Χρυσή Αυγή. Δεν χωράει πουθενά.
Δεν χρειάζεται να ψάξουμε σε δήθεν σκοτεινά υπόγεια του Μαξίμου για να ανακαλύψουμε τη αμφιθυμία της αριστεράς προς την τρομοκρατία. Πριν λίγες μέρες διάβασα το εξής σχόλιο στο facebook: «Έτσι ξεκινάει η επανάσταση σύντροφοι; Με βόμβες; Στα ύπουλα; Πάλι τα ίδια;». Μέσα σε λίγες γραμμές συμπυκνώνει όλη τη στάση της αριστεράς. «Λέτε πως είστε σύντροφοι, αλλά δεν είστε. Η επανάσταση ξεκινάει με άλλον τρόπο. Δεν χρειάζεται να είστε ύπουλοι και να σκοτώνετε. Τα έχουμε πει αυτά, μην αρχίζετε τα ίδια». Είναι ένα πέρα δώθε από τη νουθεσία στην καταδίκη.
Ο χρήστης έγραψε το σχόλιο μετά την επίθεση στον Παπαδήμο. Δείτε όμως εδώ τον Βούτση το 2013, να λέει κάτι αντίστοιχο στον Πρετεντέρη: «Πρόκειται, όχι απλά, ας πούμε, για ενέργειες, άστοχες, ανόητες, εγκληματικές, αλλά που βρίσκονται στον αντίποδα της αναγκαίας ανάπτυξης ενός κινήματος για τη μαζική ανατροπή αυτής της πολιτικής (των μνημονίων)».
Ο Βούτσης λέει πως οι ενέργειες είναι «όχι απλά» εγκληματικές, αλλά κάτι χειρότερο: εχθρικές προς το λαϊκό κίνημα. Για να συνειδητοποιήσουν οι δράστες τις συνέπειες του εγκλήματος, πρέπει να το εκλάβουν ως ανοησία. Πρέπει να λυπηθούν «όχι απλά» για τη χαμένη ζωή του θύματος τους, αλλά για τη χαμένη ευκαιρία της ανατροπής. Αυτό όμως προϋποθέτει ότι είναι σε θέση να πειστούν από τα πολιτικά επιχειρήματα, αφού φυσικά πρώτα τα ανταλλάξουν. Είναι ένας διάλογος φόρα παρτίδα, ανοιχτός, εδώ και πολλά χρόνια. Ο Βούτσης δεν θα έλεγε ποτέ στον Χρυσαυγίτη που μαστιγώνει με αλυσίδες μετανάστες στο Πέραμα: «αυτή η ανοησία δεν μας εξυπηρετεί». Δεν θα τον αντιμετώπιζε ποτέ ως παραστρατημένο νεανία, όπως κάνει ο Παρασκευόπουλος, όταν λέει ότι πρέπει να μιλήσουμε και με τον Χρυσαυγίτη, μήπως και τον πείσουμε να σταματήσει.
Στο twitter, ο πρωθυπουργός είναι πιο ξύλινος και (παραδόξως για τον χειριστή του λογαριασμού) πιο προσεκτικός. Ούτε εκείνος όμως πολυθέλει να κρυφτεί. Λέει: «καταδικάζω απερίφραστα την επίθεση ενάντια στον Λουκά Παπαδήμο». Μην περιμένετε δηλαδή από εμένα περιφράσεις και κρυφά νοήματα. Καταδικάζω. Ας φανταστούμε τον Τσίπρα, την επόμενη μέρα της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, να λέει ότι την καταδικάζει χωρίς υπονοούμενα. Δεν θα περνούσε ποτέ από το μυαλό κανενός ότι ο πρωθυπουργός μπορεί να είχε και μύχιες, δεύτερες σκέψεις για τη δολοφονία. Γιατί λοιπόν να θεωρήσει κάποιος ότι θα τις είχε για τον Παπαδήμο;
Ο Τσίπρας όμως πρέπει να το πει, ως μήνυμα στην εκλογική του βάση, που διαβάζει στην Ανάφη «τον τρελάρα τον Κουφοντίνα». Να μην περιμένουν δήλωση συμπάθειας από κάποιον, από τον οποίον όμως θα έπρεπε να την περιμένουν. Αν δεν βάλει μέσα και τη λέξη «απερίφραστα», ο πρωθυπουργός θα διαγράψει το κοινό background με την εκλογική βάση: Λιμπερασιόν, Ρίχτερ, Γαύδος.
Όλα τα σημεία αναφοράς έχουν ένα νοσταλγικό χαρακτήρα. Οι ήρωες ξεπηδούν από τις δεκαετίες του ‘70 και του ‘80. Ερυθρές Ταξιαρχίες, Γουέλς, Σαρτρ, Στράμερ. Όσο εμείς συζητάμε για τον Παπαδήμο, τα βρετανικά μέσα έχουν γεμίσει με φωτογραφίες του Τζέρεμι Κόρμπιν από το 1984. Ο τότε βουλευτής των Εργατικών, λίγες μέρες μετά την βομβιστική επίθεση στο συνέδριο των συντηρητικών, είχε καλέσει την πολιτική ηγεσία του ΙΡΑ στη Βουλή. Η Ντάιαν Άμποτ έδωσε την περασμένη Κυριακή την πιο αφοπλιστική απάντηση στους δημοσιογράφους που τους κυνηγάνε διαρκώς για εξηγήσεις. «Στηρίζαμε τον ΙΡΑ γιατί αυτό ήταν τότε της μόδας για τους αριστερούς. Είχα και το μαλλιά μου άφρο, αλλά όπως βλέπετε, άλλαξα και κόμμωση και απόψεις».
Έτσι ήταν και στην Ελλάδα. Κάποτε ήσουν ψαγμένος αν είχες την υπομονή να διαβάσεις όλη την προκήρυξη της 17 Νοέμβρη. Ο συντάκτης ήταν -συμφωνούσαν όλοι- ο «εγκέφαλος, γερή πένα, διανοούμενος». Ήταν σαν να φορούσες στολή εξερευνητή και να έβλεπες από απόσταση ασφαλείας τα θηρία, ώστε να έχεις άποψη όταν θα συζητούσες με τους φίλους σου το μεγάλο δίλημμα: αν αυτούς που σήμερα το σύστημα λέει δολοφόνους, η ιστορία θα τους πει αύριο επαναστάτες.
Ο Κουφοντίνας περνιόταν για Ρομπέν Δασών μέχρι το τέλος. Έδωσε 50 ευρώ στον ταξιτζή που τον μετέφερε ανυποψίαστος για να παραδοθεί στην ΓΑΔΑ. Η σκηνοθέτιδα της παράστασης στο Εθνικό λέει ότι έμεινε άφωνη μπροστά στο φοβερό δίλημμα που της έθεσε ο Ξηρός το 2016. Αφού, οι Μουσουλμάνοι αρνούνται να φάνε χοιρινό, γιατί εκείνος να βάλει βραχιολάκι όταν αποφυλακιστεί; «Δεν ήξερα τι να του απαντήσω», είπε η Πηγή Δημητρακοπούλου.
Το όλο πράγμα όμως έχει πια ξεφτίσει. Δεν είναι μόνο που τελικά εμφανίστηκε ένας Κουφοντίνας πιο βαρετός και από τον Κουτσούμπα, ούτε η τρας αύρα του Χριστόδουλου Ξηρού. Είναι που η ζωή έχει πια προχωρήσει. Στη Γαύδο μετακόμισαν οι απολιτίκ, και οι πολιτικοποιημένοι πάνε στα Κουφονήσια. Και εκεί οι συζητήσεις για τη 17 Νοέμβρη, είναι σαν τις βραδινές κουβέντες το καλοκαίρι για το αν υπάρχουν φαντάσματα. Λίγο ρετρό, λίγο παιχνίδι με την παιδική σου ηλικία. Η συζήτηση ανάβει μόνο αν κάποιος κάνει το λάθος να ταυτίσει τη βία της αριστεράς με τη Χρυσή Αυγή. Αν δηλαδή «συμψηφίσεις τα άκρα», το οποίο για την αριστερή παρέα, σημαίνει ότι δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τον Σαρτρ από τον Χίτλερ. Αν δεν βλέπεις τη διαφορά, στην καλύτερη είσαι πολιτικά αναλφάβητος, στη χειρότερη ακροδεξιός. Είσαι δηλαδή σαν τον Καμμένο που θεωρεί ότι το ΠΑΣΟΚ συμμετείχε στη 17 Νοέμβρη.
Κάπως έτσι, ο Σαρτρ επιτρέπει στον Τσίπρα να χρεώσει τον Καμμένο στους πολιτικούς τους αντιπάλους, και να απενοχοποιηθεί στο αριστερό ακροατήριο για την παρουσία του στην κυβέρνηση. Τι είδους αριστερός είσαι αν δεν ξέρεις ότι ο Χαϊκάλης δεν είναι η Μάινχοφ; Η υπουργοποίηση του ανθρώπου που έλεγε στην 17 Νοέμβρη ότι σκότωνε λάθος ανθρώπους και αποκαλούσε τον Παπαδήμο πούστη-προδότη, αντί να εκλαμβάνεται ως ξεπεσμός, υπογραμμίζει τη διαφορά του ΣΥΡΙΖΑ από τους άλλους. Είναι για την ακρίβεια ένα ασφαλές τεστ αριστερής συνείδησης.
Thimios Tzallas 