Ο Μήτσος, δεν διάβαζε ποτέ. Ήταν διπλανός μου στο δημοτικό, και ξανά στο Λύκειο. Είδα από πολύ κοντά να εξελίσσει την τακτική του, όταν του ζητούσαν να πει το μάθημα. Οι καθηγητές ήξεραν ότι ο Μήτσος δεν θα είχε ιδέα. Έπρεπε όμως για παν ενδεχόμενο να πιστοποιηθεί η άγνοια του, προς τέρψιν του αδηφάγου κοινού της τάξης. «Να μας πει ο Μήτσος λοιπόν», άκουγα τους καθηγητές να λένε με αδημονία για την επικείμενη θεαματική του πτώση ενώπιον όλων. Ο Μήτσος ποτέ δεν έμενε βουβός, είχε αποφασίσει ότι η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση. Έτσι, αποφάσιζε πάντα να πει το μάθημα, και ας μην το ήξερε. Προσπαθούσε να βάλει κάποιες λέξεις δίπλα-δίπλα, όσα είχε πιάσει το αυτί του στην τάξη δεξιά και αριστερά, χθες, προχθές, πριν μία εβδομάδα, πριν έναν χρόνο ή δύο. Να τον φτάσουν όπως όπως μέχρι κάπου, να μην είναι και τελείως στο πουθενά, στο μηδέν. Continue reading →