Greece, Uncategorized

Είναι τα σέντερ μπακ, και δένουν τα κορδόνια τους στη σέντρα

Κάθε μέρα που περνάει ο Πάνος Καμμένος αποδεικνύεται αναντικατάστατος για να τον Αλέξη Τσίπρα. Όσοι καλούνται να παίξουν το ρόλο του (Λυμπερόπουλος, Πολάκης) είναι παίκτες Β’ Εθνικής που δεν σκοράρουν προεκλογικά, και δεν πρόκειται να βοηθήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ να γλιτώσει τον υποβιβασμό.

Την ίδια στιγμή, ο μεγάλος στράικερ Καμμένος περιφέρεται χωρίς ομάδα, εξαιτίας της κρίσης μεγαλείου που έπιασε τον πρωθυπουργό. Ο τελευταίος έχει φορέσει τα καλά του, γιατί νομίζει ότι η ιστορία έμαθε πώς έρχεται σε νέα βερσιόν και τον ψάχνει για να τον προϋπαντήσει. Διαζύγιο με την ακροδεξιά, άνοιγμα στην κεντροαριστερά, στροφή στον ρεαλισμό. Ανάλογο ρόλο ανέλαβε και η Περιστέρα που περιφέρεται ως η συμπονετική εκδοχή του σκεπτόμενου του Ροντέν στις αίθουσες των δικαστηρίων. Η ιδέα τους να αρχίσουν να παριστάνουν στα 45 τον Σημίτη με τη Δάφνη μπορεί να είναι συναρπαστική για τους ίδιους. Για όλους τους υπόλοιπους όμως είναι μάπα.

Έχει αλλάξει και η εποχή. Το κύμα που έβγαλε στον αφρό τον Τσίπρα κοπάζει. Η άμπωτη δημιουργεί την ψευδαίσθηση και σε άλλους αυτόκλητους κλώνους ότι αρκεί να ακουμπήσουν το σώμα τους στα ρηχά, και η ιστορία θα τους περιμαζέψει. Ο Θεοχαρόπουλος παίζει τον Κύρκο. Ο Ραγκούσης τον Τρίτση. Γκολ όμως μηδέν.

Όσοι έμειναν στο ΠΑΣΟΚ, για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια σκότους, νιώθουν τον πράσινο ήλιο να ζεσταίνει σιγά σιγά το κοκαλάκι τους. «Αφήστε μας να χρησιμοποιήσουμε ξανά τα σύμβολά μας», είπε πρόσφατα ο Ανδρέας Λοβέρδος στη Φώφη Γεννηματά. «Άσε μας κερία να κατέβουμε ως ΠΑΣΟΚ να δεις τι θα γίνει». Δεν είναι χαζοί. Βλέπουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παραπαίει. Ξέρουν ότι σε κάποια ματς η μοναδική ελπίδα για να κερδίσεις είναι να κατεβάσεις έστω τις φανέλες. Είναι όμως υπεραισιόδοξοι. Και άγκολοι επίσης. Δεν πειράζει. Λένε πως κράτησαν την ομάδα στα δύσκολα χρόνια του μνημονίου. Είναι τα σέντερ μπακ και δένουν τα κορδόνια τους στη σέντρα. Ας τους αφήσουμε τουλάχιστον να χαρούνε τη στιγμή. Δεν είναι λίγο.

Standard
Uncategorized

Οι κλώνοι του Αλέξη Τσίπρα

Η υπόθεση Οτσαλάν χάρισε κάποτε στη χώρα μας τον πρώτο στον κόσμο, φανερό-μυστικό πράκτορα. Ήταν ο Σάββας Καλεντερίδης, πράκτορας της ΕΥΠ που έβγαινε νυχθημερόν στα τηλεπαράθυρα για να μας εξηγήσει τα καθέκαστα της «απαγωγής» Οτσαλάν. Τώρα, ένα άλλο φιάσκο, μας χαρίζει τον πρώτο προστατευόμενο μάρτυρα σελέμπριτι. Ο Νίκος Μανιαδάκης, από χθες φιγουράρει στα κανάλια. Μόνο που ο Μανιαδάκης οφείλει την αναγνωρισιμότητα του στον Παύλο Πολάκη  (έναν υπουργό που μπροστά του ο Κίμων Κουλούρης και ο Μάκης Γιακουμάτος μοιάζουν με τον Βίλι Μπραντ και τον Χέλμουτ Σμιτ αντίστοιχα).

Continue reading

Standard
Greece, Uncategorized

Ο καινουργιος δισκος του Λαλιωτη

Ο Λαλιώτης είναι σαν τον Ντέιβιντ Μπάουι. Ενώ το μπαμ στην καριέρα του έγινε σαράντα χρόνια πριν, έφτασε στο απόγειο του σεβασμού στα late 90s -και μάλιστα με άνοιγμα σε επιλογές που οι παραδοσιακοί οπαδοί ουδέποτε συγχώρησαν (βλέπε Σημίτης)- ξαφνικά βγάζει τον τοπ δίσκο της πιάτσας, ένα ατόφιο διαμάντι, μία δουλειά που θα μπορούσε να έχει κυκλοφορήσει στα 30 του.

Αν διαβάσει κανείς το κείμενό του, νομίζει ότι ο Μητσοτάκης πήγε να καταστρέψει τη χώρα μέσα σε τρία χρόνια, αλλά την έσωσε ο Ανδρέας. Για ένα δευτερόλεπτο, ξεχνάς ότι κυβέρνησαν με άλλη σειρά. Δεν είναι το μοναδικό παράδοξο του κειμένου. Όλες οι πολιτικές βεβαιότητες στις οποίες η χώρα κατέληξε μετά από πολλά χρόνια, ανατρέπονται. Ο Τσοβόλας επιτομή του λαϊκιστή πολιτικού, έχει πέσει θύμα λαϊκισμού ο ίδιος. Το «Τσοβόλα δώστα όλα» αποτελεί ένα φθηνό τρικ των πολιτικών αντιπάλων του ΠΑΣΟΚ, ένα ισοπεδωτικό ξεσκαρτάρισμα μίας φράσης από μία ομιλία στην οποία ο Ανδρέας περιέγραψε τις βάσεις της μετέπειτα σωτηρίας της ελληνικής οικονομίας.

Ακόμη πιο παράδοξος και ευρηματικός είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Λαλιώτης παρουσιάζει στο κοινό τα στοιχεία που τεκμηριώνουν τους ισχυρισμούς του. Τα άγνωστα ντοκουμέντα που έρχονται επιτέλους στο φως, για να αποδείξουν την ελληνική χρεοκοπία πολύ πριν τον Ανδρέα, έχουν ήδη δημοσιευθεί με πηχυαίους πρωτοσέλιδους τίτλους σε εφημερίδες της εποχής. Κανείς όμως δεν ενοχλείται από την αντίφαση, αντιθέτως το τρικ εξυπηρετεί μοναδικά την επαναστατική και φρέσκια αφήγηση του Λαλιώτη. To ανάθεμα στον Ανδρέα είναι πια τόσο ανέξοδο και της μοδός· το σύστημα έχει θάψει την αλήθεια που κάποτε έλαμπε στην πρώτη σελίδα των εφημερίδων.

Με το κείμενο του Λαλιώτη, το λαϊκό ΠΑΣΟΚ παίρνει την εκδίκησή του, τόσο από τους εκσυγχρονιστές συντρόφους, για τους οποίους η αποκήρυξη του Ανδρέα είναι η απελευθερωτική απόδοση των διαπιστευτηρίων τους στο μοντέρνο κέντρο, όσο και από τη στεγνή καρικατούρα του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ του.

Οι πραγματικά μεγάλες επιτυχίες του δίσκου όμως, αυτές που θα κυκλοφορούσαν και ως singles για το προμοτάρισμα του, στηρίζονται σε μία κλασική, πιασάρικη συνταγή: εμπλέκουν τους ξένους.

Πρώτον, ο Ανδρέας είχε προβλέψει την Ευρώπη των δύο ταχυτήτων με ευθύνη των Γερμανών. Δεν υπάρχουν «ναι μεν αλλά» και αστερίσκοι, το μνημόνιο δεν είναι 70% σωστό, ούτε αναγκαίο κακό. Το ΠΑΣΟΚ ήταν πριν απ’ όλους, είναι ακόμη, και θα είναι πάντα εναντίον της γερμανικής κυριαρχίας, τελεία και παύλα.

Δεύτερον, την εποχή που η Μεγάλη Βρετανία έπεφτε θύμα του Σόρος, ο Ανδρέας έδινε ένα γερό μάθημα στον κερδοσκόπο. Εδώ ο Λαλιώτης αγγίζει μία πολύ ευαίσθητη χορδή του έθνους, εκείνη που περιγράφει τον Έλληνα ως τον καπάτσο Δαβίδ που κερδίζει τον Γολιάθ. Μετά τις απανωτές μπάτσες από τους Σόιμπλε, Ντάισελμπλουμ και δεν συμμαζεύεται, το ΠΑΣΟΚ κερδίζει τους μεγάλους και μάλιστα στην έδρα τους.  

Αν ο Λαλιώτης είναι ο Ντέιβιντ Μπάουι του ΠΑΣΟΚ, ο Ανδρέας είναι ο Έλβις. Για ένα μεγάλο μέρος των οπαδών του δεν έχει πεθάνει ποτέ. Όποιος ήταν πραγματικά με τον Ανδρέα, ξέρει πολύ καλά πως ένα πλάνο ή απλώς ο ήχος της φωνής του, είναι αρκετά για να τον κάνουν να σαστίσει και να σταματήσει οτιδήποτε άλλο κάνει εκείνη τη στιγμή. Είναι ο μεγάλος πατέρας, και ο Λαλιώτης υπήρξε ο υιός του. Είναι ακόμη ο απεσταλμένος του σε αυτόν τον κόσμο, αυτός που θα φορτωθεί στην πλάτη του τα δικά μας αμαρτήματά που μάθαμε τώρα όλοι να τα χρεώνουμε στον Ανδρέα.

Αν το ΠΑΣΟΚ θέλει να είναι πραγματικά το κόμμα του μέλλοντος, δεν χρειάζεται κανέναν Καμίνη. Στην εποχή της τεχνολογίας, ο αρχηγός μπορεί να είναι βίντεο στο facebook και post με αποσπάσματα από ομιλίες του. Έτσι κι αλλιώς, ο πρόεδρος τα έχει πει όλα, και είναι πιο επίκαιρος από ποτέ. Μπορεί να ακούγεται εξωπραγματικό ως σενάριο, αλλά αν υπάρχει ένας άνθρωπος που μπορεί να το καταφέρει είναι ο Λαλιώτης. Άντε, να του δώσουμε και τον Μπιρσίμ.

Standard
Uncategorized

Το ενα στο εκατομμυριο

Λίγες μέρες μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι, ένας φίλος θα μας επισκεπτόταν στο Λονδίνο. Μου τηλεφώνησε για να με ρωτήσει αν ήταν ασφαλές να έρθει. Του εξήγησα ότι η επίσημη οδηγία λέει ότι το επίπεδο συναγερμού είναι «σοβαρό», και μία τρομοκρατική ενέργεια θεωρείται «πολύ πιθανή». Του είπα επίσης ότι παρόλο που όλοι ξέρουμε ότι το Λονδίνο είναι στόχος, δεν φοβόμαστε. Αγριεύουμε στο μετρό για λίγες μέρες μετά τα χτυπήματα στο Παρίσι ή στις Βρυξέλλες, και μετά το αφήνουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας, σαν κάτι που δεν θα συμβεί επειδή δεν συμβαίνει.

Όταν έκλεισα το τηλέφωνο σκέφθηκα ότι η ερώτηση του φίλου μου ήταν ενοχλητική. Δεν ρωτούσε αν ήταν ασφαλές για μένα να παίρνω το μετρό κάθε μέρα, να δουλεύω σε περιοχές υψηλού κινδύνου. Ήθελε να μάθει μόνο αν θα συμβεί στον ίδιο το ένα στο εκατομμύριο. Να τον πετύχει η βόμβα, ειδικά εκείνον, το ένα και μοναδικό Σαββατοκύριακο που διάλεξε για την επίσκεψή του. Μην πάει δηλαδή στα χαμένα, χωρίς σοβαρή αιτία, έτσι, για λόγους αναψυχής. Δεν θυμώνω βέβαια, γιατί ξέρω πώς λειτουργώ και εγώ. Πολλές φορές σε ασφαλές περιβάλλον οι φοβίες λειτουργούν σαν υπενθυμίσεις ότι δεν κινδυνεύουμε πραγματικά. Και όσο δεν είσαι αναμειγμένος στο συμβάν εξακολουθείς να είσαι ασφαλής και μακριά. Ακόμη και όταν ζεις δίπλα. Το όνομα του Αξαρλιάν είναι μία οδός, οι τρεις στη Μαρφίν μια ιστορία στις εφημερίδες. Ακόμη και αν περνάμε από εκεί κάθε μέρα.

Χτες πέρασα τη μισή μέρα στη Bουλή και το τελευταίο μου ραντεβού ήταν στις 2. Πράγμα σπάνιο για Άγγλους, ακύρωσαν δύο ώρες πριν. Αν το ραντεβού μου ίσχυε, θα τελείωνα την ώρα που έγινε το χτύπημα. Το πρωί μίλησα με έναν αστυνομικό μέσα στη Βουλή, ήπια καφέ στο αγαπημένο μου σημείο, έκανα συναντήσεις στο παλιό και το καινούργιο κτίριο. Με ενόχλησε ο θόρυβος των παιδιών που έκαναν εκπαιδευτική επίσκεψη, ενώ προσπαθούσα να συγκεντρωθώ σε ένα email. Λίγα λεπτά αφότου γύρισα στο γραφείο μου, μερικούς σταθμούς μακριά από τη Βουλή, μάθαμε τα νέα. Αλλά, όλα ήταν ξανά στην οθόνη του υπολογιστή. Μάθαινα τα νέα από μακριά, όπως όλοι, ασφαλής.

Μόνο μερικές ώρες αργότερα, μιλώντας με κόσμο που ήταν μέσα στη Βουλή όταν συνέβησαν όλα, ένιωσα την απόσταση που με χωρίζει από το συμβάν να καταργείται. Όσα έγιναν εντός του κτιρίου δεν είναι στις ειδήσεις, γιατί δεν τους συνέβη και τίποτε φοβερό. Είναι όμως τραυματικά για εκείνους που τα έζησαν. Άκουσα ιστορίες από ανθρώπους που είδαν αστυνομικούς να μπαίνουν ξαφνικά στα γραφεία τους με βαρύ οπλισμό και να τους φωνάζουν να κρατήσουν τα χέρια τους στο κεφάλι. Άλλους που έβλεπαν από το παράθυρο τους το αυτοκίνητο στα κάγκελα και αιμόφυρτους στο έδαφος, νομίζοντας αρχικά ότι έχει συμβεί ατύχημα. Κάποιον που βρέθηκε ανάμεσα στα παιδιά μιας σχολικής τάξης και οι αστυνομικοί τους διέταξαν να τρέξουν και να  μην κοιτάξουν πίσω τους. Αίθουσες επιτροπών να μετατρέπονται σε χώρους συγκέντρωσης και να γεμίζουν ασφυκτικά από εργαζόμενους και βουλευτές. Κόσμο να τρέχει από το ένα κτίριο στο άλλο γιατί οι αστυνομικοί μέσα στον πανικό τους είχαν μπερδευτεί και έδιναν λάθος οδηγίες.

Αλλά η ιστορία που κράτησα μαζί μου, από αυτές που έρχονται ξανά και ξανά πίσω, είναι ενός φίλου που δεν πρόλαβε να πάρει το κινητό του, όταν η αστυνομία τον διέταξε να κατευθυνθεί τρέχοντας προς μία από τις μεγάλες αίθουσες που συγκέντρωναν τον κόσμο. Όταν τον βρήκα, το κινητό του ήταν ακόμη στο γραφείο, και εκείνος δεν μπορούσε να γυρίσει για να το πάρει. Διάλεξα τη μικρότερη και προσωρινή απώλεια της χθεσινής μέρας για να ταυτιστώ μαζί της. Ίσως γιατί δεν διανοούμαστε ότι σε εμάς θα συμβεί κάτι χειρότερο από το να χάσουμε το κινητό μας. Όλα τα άλλα είναι εξωπραγματικά, το ένα στο εκατομμύριο, και συμβαίνουν μόνο στους άλλους. Μία υπενθύμιση ότι είμαστε ασφαλείς, αναγνωρίζοντας ως πραγματική απειλή μόνο αυτά με τα οποία μπορούμε να ταυτιστούμε: όσα δηλαδή μας έχουν συμβεί ήδη.  Πηγή: www.lifo.gr

Standard